14 April 2010
Na blessureleed op naar de Weissensee!
Zondag 20 januari 2008
Kort nachtje…
Gisteren nog in Alkmaar gereden, een super snelle wedstrijd gereden. Het ging redelijk goed. Ik merk dat het elke keer beter gaat, maar echt met de wedstrijd bemoeien dat zit er nog niet echt in. Nadat er drie dames op de vlucht waren geslagen, voor het doordenderende peloton werd het gat niet gedicht en de drie liepen uit. De laatste ronden zat ik redelijk ver van achter. Met nog twee ronden te gaan, kon ik toch nog wat naar voren om uiteindelijk 9e te worden. Hier was ik wel aardig tevreden mee. Mijn sprint wordt weer wat beter en dat merk ik vooral de laatste ronde. Dus langzaamaan komt alles wel weer terug, maar het kunstijsseizoen is over, op naar het natuurijs!
Veel te vroeg liep de wekker af vanmorgen, snel douchen, laatste spullen pakken en de auto in. Om 6.15 uur reden we weg. Zondag is natuurlijk een ideale dag om te reizen, geen files, lekker rustig op de weg, dus gas geven…Om 16.45 uur precies kwamen we aan bij ons appartement...we twijfelden even om gelijk te gaan schaatsen, maar het was al schemering en binnen 20 minuten was het geheel donker…nog geen 3 uur later ging bij ons ook het licht uit!
Maandag 21 januari 2008
Schaatsen in orde…dus schaatsen maar…
Altijd weer is het een super mooi gezicht, als je wakker wordt, en je kijkt uit het raam. Er lag een dun laagje sneeuw en de eerste fanatiekelingen reden om 8.00 uur hun eerste rondjes al. Ons een beetje te vroeg, de schaatsen waren er nog niet eens klaar voor. Mijn kunstijsijzers zaten nog onder mijn schoenen en mijn oude vertrouwde natuurijsijzertjes moesten er nog onder worden gezet. Misschien vraagt u zich af waarom je andere ijzers onder je schoenen moet hebben, nou niks moet natuurlijk, maar de ijzers voor natuurijsijs hebben aan de voorkant geen punten of beter gezegd, ze zijn veel ronden geslepen. Zo rij je gemakkelijker uit scheuren. Verder zit er een andere ronding in. Doordat het ijs harder is, rij ik op natuurijs met ronding 22. Hoe vlakker de ijzer, hoe groter het afzetvlak, maar hoe minder wendbaar…het is altijd zoeken naar de juiste afstelling. De ijzers voor natuurijs staan daarnaast ook verder naar binnen, hierdoor kun je op lange rechte stukken makkelijker afzetten.
We hebben nog twee uur heerlijk in de zon geschaatst. Het was in het begin wel even wennen. Zeker de stand van je schaatsen en je moet even weer de juiste slag vinden. Maar na een tijdje ging het wel lekker. 60 km. vond ik meer als voldoende, zo voor de eerste dag…
Dinsdag 22 januari 2008
Wind, wat regen en vooral dooi…maar ook zon!
Op de Weissensee kan ik altijd prima slapen, dus zo ook vandaag stapte ik heerlijk om 9.00 uur mijn bedje uit. Deze tijden zullen nog wel anders worden op de wedstrijddagen, dus genieten we er nu nog maar even van. Vanmorgen het ijs op gestapt. De grote ronde van 20 km. lag er een stuk beter bij dan gisteren. Ik reed wel redelijk, al twijfelde ik over het verstellen van mijn ijzers. Na zo’n anderhalf uur gereden te hebben kwam er een mooi “Beelen Sloopwerken” groepje aanstormen. Kwam goed uit, want ik kon wel wat snelheid gebruiken. Ze gingen wel erg hard, dus krabbelde ik de eerste twee ronden er wat achteraan. Gelukkig ging het na een aantal ronden al een stuk beter. Ik twijfelde om eraf te gaan na bijna twee uur te hebben geschaatst, maar ik kon nu natuurlijk nog wat extra kilometers maken en zo heb ik er nog maar een grote ronde achteraan geplakt. Na 70 km. had ik het wel gehad. Ik had wat regen onderweg gehad en het dooide behoorlijk. Het ijs werd er niet beter op en scheuren waren bijna onzichtbaar geworden. Mijn eerste aanraking met het ijs werd hierdoor een feit…
Woensdag 23 januari 2008
WK Masters, trainen en lezen…
Vanmorgen even met de camera naar het ijs geweest om wat opnames te maken van de WK. Masters. Mijn vader reed mee, maar moest helaas de strijd na 60 km. staken vanwege een pijnlijk been. Zelf ben ik ook nog even het ijs op geweest. Na mijn twee “duur”trainingen van gisteren en eergisteren, vandaag maar wat interval gedaan. Ik reed best lekker en ik had zin in morgen, al had ik nog vrijwel geen wedstrijdrijders/sters gezien. Des te meer kans morgen op een goede klassering natuurlijk…’s Middags heb ik nog een uurtje op de fiets gezeten en verder heb ik heerlijk mijn tweede boek (Dennis van der Geest, LOS), uitgelezen…het is een aanrader!
Donderdag 24 januari 2008
1e criterium…”de beuk erin!”
Vandaag het eerste criterium. Best wel spannend, want toch was ik benieuwd hoe ik ervoor zou staan. Ik had er veel zin in. Had even op de fiets gezeten ’s morgen en om 11.00 uur stonden er toch nog zo’n 25 dames aan de start. Tja…er waren toch meer dames vandaag dan gisteren, want toen had ik er niet meer dan twee geteld!
Ik had zin in een goede training, waarbij ik me niet wilde sparen! Kortom: “de beuk erin…!”. In het begin probeerde ik een aantal keren weg te komen, maar telkens werd het gat door de dames van Van Der Wiel dichtgereden. Halverwege de wedstrijd had ik Liesbeth Hijlkema al even gepolst of ze het zag zitten om een demarrage te plaatsen. Ik zette aan, kreeg Liesbeth mee, we bleven drie rondes (1 km.) weg, maar ik moest al het meeste werk doen en uiteindelijk moest Liesbeth lossen. Ik ging alleen verder. Nog zo’n 6 ronden alleen gereden, maar het peloton zette toch een achtervolging in en met het rondebord op 5 hadden ze me toch terug gepakt. Ik probeerde wat te herstellen van de uitlooppoging en met nog twee ronden te gaan, ontsnapten er twee dames. Ik reed het gat dicht en zag de rest van het peloton aansluiting vinden. Het werd een massasprint. Ik zat goed voorin, maar had teveel werk gedaan in de wedstrijd en de snelheid was er behoorlijk uit. Ik werd 5e. Baalde er wel wat van, want ik had een goede wedstrijd gereden en het was goed geweest om een podiumplek te halen, maar ja dat willen er meer…wat betreft het gevoel zit het wel goed, kom maar op met de Aart Koopmans Memorial!
Vrijdag 25 januari 2008
Herstdagje met Bert Visscher…
Mijn benen hadden nog geen zin om uit bed te gaan, dus heb ik ze nog maar even wat extra rust gegeven. Na de wedstrijd van gisteren verdiende ze dat ook wel. Na het ontbijt moest ik toch maar wat in actie komen, maar de wedstrijd van gisteren had ik goed in de benen, dit merkte ik maar al te erg nadat ik het ijs op ging. Er stond ook nog wind, dus was ik blij dat ik werd ingehaald door een groepje mannen die een lekker tempo reden. Ik heb een aantal ronden achter hun aangereden en ben ’s middags nog op de fiets gestapt om de benen goed los te fietsen voor de wedstrijd van morgen. ’s Avonds lekker dvd van Bert Visscher gezien. Ik ben helemaal fan van de turnster Kokkiakova…haha…
Zaterdag 26 januari 2008
Aart Koopman Memorial…
Om kwart voor acht zat ik aan het ontbijt, want om 10.00 uur stond de Aart Koopman Memorial op het programma. Aart Koopman was de “Big Boss” achter het hele gebeuren op de Weissensee, de grote organisator! Hij kwam in 2006 plotseling te overlijden, deze wedstrijd is daarom naar hem vernoemd.
Het weer was vandaag helemaal geweldig, zon, blauwe luch!t en een klein briesje…
Een grote groep dames stond aan de start, 45 in totaal van een wedstrijd over 60 km. Nadat het kanon zijn werk had gedaan ging onze wedstrijd van start. Met vlagen werd er hard gereden, er waren uitlooppogingen, maar alles werd weer in de kraag gevat. In de laatste ronde leek Mischa Coolen het te gaan redden, maar door het strakke tempo van Cindy van der Berg werd ze vlak voor de finish teruggepakt. Toen we de laatste bocht uitkwamen lag ik ongeveer 15e. Ik moest maken dat ik nog naar voren kwam…en dit ging vrij gemakkelijk. Ik maakte snelheid en schoot zo een aantal dames voorbij en tot mijn eigen verbazing zat ik in het goede “treintje”…Huisman, Bekkering, Sikkema en daar kwam ik al…Ik zag Mariska Huisman al verder terugvallen en begon stiekem aan een podiumplek te denken. Ik wilde niet te vroeg de sprint aangaan, maar had ook niet goed gezien waar de finish lag. Ik kwam te laat, maar werd derde en was hier natuurlijk wel heel erg tevreden mee. Nooit verwacht dat ik dit amper 5 week na mijn operatie alweer al weer zou kunnen. Op het podium een giga. Beker en een grote bos bloemen! Voor mij een echte topdag!
Zondag 27 januari 2008
Zweden geboekt…
Rustdag…tijd om Zweden te boeken, want ik wilde eerst weten hoe het zou gaan op natuurijs. Aangezien het lekker gaat, ga ik ook lekker naar Zweden toe. Dus op de Weissensee internet opgezocht om Zweden te boeken…mooi toch!
Aangezien het vandaag 12 graden in, is het onmogelijk om te schaatsen. Op het ijs ligt een behoorlijke laag water, hopelijk is het morgen beter…maar de voorspellingen zijn nog niet echt denderend, ook al speelt iedereen op de Weissensee voor eigen weerman. Op een dag hoor je wel 20 verschillende weerberichten…haha...ik vertrouw altijd de mensen die zeggen dat het gaat vriezen!
Maandag 28 januari 2008
Afgelast criterium…
Toen ik het ijs vandaag opstapte zakte ik al weg met mijn schoenen, mijn tas kon niet op het ijs staan want er lag wel twee centimeter water en mijn sok viel er natuurlijk in…goed begin van het tweede criterium! Bij het parcours aangekomen waren de C-rijders en Veteranen net aan hun laatste twee rondes bezig en ik heb mijn ogen uitgekeken. Het ijs was zo slecht dat ze niet normaal konden schaatsen, maar ik had nog steeds het idee dat ik straks ook in de baan zou moeten. Nadat ze waren gefinisht ben ik gelijk maar de baan opgegaan om te kijken en ik heb echt gelachen. Aan de overkant kon je niet gewoon schaatsen en moest je al stappend je weg zoeken. Bij de inschrijftafel bleek het team van “van der Wiel” niet te willen rijden, ook DSB stond in twijfel, maar…Steenbergen fietsen zou natuurlijk gewoon met het hele team aan de start verschijnen. Weer of geen weer, ijs of geen ijs…ik zou er staan!
Ik zou net nog een rondje gaan klunen toen werd omgeroepen dat het criterium afgelast werd. Op zich een goede beslissing, want het was echt gevaarlijk. Ik heb nog een grote ronde op het meer gereden, maar het was echt niet wat je met schaatsen kon vergelijken…
’s middags heerlijk op het balkon gezeten, waar de thermometer 47 graden in de zon aangaf. Tja…vorig jaar lag er zoveel sneeuw dat we niet konden schaatsen, deze week krijgen we een goede indruk van hoe het er op de weissensee zomers uitziet…ach, de warmte is heerlijk, maar als je komt om te schaatsen dan zijn het geen ideale omstandigheden. Vannacht verwachten ze 4 tot 8 graden onder nul. Afwachten dus en morgenvroeg op tijd schaatsen, zodat we niet hoeven te klunen!
Dinsdag 29 januari 2008
Trainen en genieten van de zon…
Nick had zich ingeschreven voor de 200 km. toertocht van vandaag. Hij moest er vroeg uit, maar ik ben nog even blijven liggen. Om 8.30 uur naar het ijs gegaan, ik wilde vandaag niet het risico lopen dat er door de dooi niet geschaatst kon worden. Zo’n 35 km. getraind, lekker rustig aan en Nick van bevoorrading voorzien, maar dat doe ik NOOIT weer. Hij ging giga hard tegen het ijs, maar kon gelukkig 100 km. uitrijden. Ik was trots op hem, want hij had 10 jaar niet op de schaats gestaan! De 200 km. werd door weinig mensen uitgereden, want het was echt dooi en het ijs werd na 11.00 uur erg slecht.
’s Middags lekker in de zon op het balkon gezeten. We hebben het geluk dat we een balkon hebben waar we de hele dag de zon hebben, dus genieten…
Woensdag 30 januari 2008
Open Nederlands Kampioenschap…
Spannende dag. Ik voel me de hele week al erg goed en had er veel zin in. Ik had me voorgenomen om me in het begin wat in te houden, want ik wilde op het laatst natuurlijk nog wel wat over hebben. Er werd vanaf het begin lekker doorgereden, er waren wat ontsnappingen, maar alles bleef bij elkaar. In de derde ronde probeerde ik wat aan te vallen, kreeg een aantal mee maar ook wij werden terug gepakt door het peloton. In de 4e ronde was ik net twee keer weggeweest met Mireille Reitsma en dus ging ik achter Elma de Vries zitten. Ik dacht: die moet straks echt wel een keer gaan, maar op dat moment reed er een groepje weg. Ik zag het gebeuren, maar verwachtte dat het wel weer bijeen zou komen. Dit gebeurde niet en de groep liep uit tot bijna één minuut. Ik probeerde het nog een keer in een bocht die naar rechts draaide. Kreeg een gat, maar alleen bereik je ook niets en dus liet ik me terugzakken. Elma de Vries probeerde het nog een aantal keren, maar iedereen lette op DSB en dus had ze gelijk het hele peloton achter haar aan. Het gat bleef en zo moesten we sprinten om de 9e plek. Ik zat goed voorin in de laatste 5 km., kwam net van kop af en zou achter Linda Verdouw aansluiten. Onze schaatsen raakte elkaar en zo kwam ik hard ten val. Ik stond snel weer, maar door de pijn in mijn linkerheup was schaatsen bijna onmogelijk. Ik reed als één van de laatste de laatste bocht door en dus gaf ik het op, sprinten om de 50e plek had ook weinig zin. Uiteindelijk finishte ik als 55e.
De wedstrijd werd verrassend gewonnen door Yvonne Spigt, die de hele week al een goede indruk maakte. Op zich erg mooi dat het een verrassende winnares is geworden, maar ik had natuurlijk graag bij die groep willen zitten…
1. Yvonne Spigt
2. 2. Mireille Reitsma
3. 3. Iris Prinsen
Ook opvallend was dat de sprint van het peloton gewonnen werd door Linda Verdouw. Vorig jaar had ze het marathonschaatsen vaarwel gezegd, maar had zich blijkbaar bedacht en is toch naar de Weissensee gekomen.
’s Middags nog een uurtje op de Tacx uitgefietst…jammer dat de zon niet scheen, want we beginnen hier aardig te verkleuren zo langzamerhand.
Donderdag 31 januari 2008
3e criterium…ganz kaput…
Vandaag de derde en laatste criterium op de Weissensee. Na gisteren voelde ik de benen aardig, de fiets doet alleen wonderen…Mijn heup was na gisteren nog niet in top conditie, maar de Arnicazalf had toch wel wonderen gedaan!
Normaal gesproken is de dag naar het NK. niet echt in trek bij rijders, maar vandaag reden er ontzettend veel. Bij ons stonden 40 dames aan de start en vanaf het begin was het een keiharde wedstrijd. Iedereen vloog er vol in en het bleef maar doorgaan met aanvallen…bijna de hele wedstrijd ging het op het lint en kon je alleen maar wegkomen door had aan te vallen. Ik zat goed voorin en ging wel drie keer helemaal kapot gegaan, maar met het rondebord op 2 zat ik ineens toch weer in een kopgroep. Een goede kopgroep, Elma de Vries, Danielle Bekkering, Maria Sterk, Mariska Huisman en er kwamen nog een tweetal over van het peloton. Ik zat aardig kapot en een sprint had ik niet meer echt in de benen. Ik werd 5e en was op zich behoorlijk tevreden. Het was namelijk wel twee jaar geleden dat ik zó gereden had. Het is geweldig om kapot te gaan en er toch bij te zitten! De wedstrijd werd gewonnen door Elma de Vries voor Danielle Bekkering en Mariska Huisman.
Vrijdag 1 februari 2008
Hersteldagje voor de 200…
Het weer wordt er niet beter op en dat betekend dat het ijs daar ook hinder van ondervind. Het heeft hier zelfs ’s nachts gedooid en dat beloofd voor de 200 van morgen ook niet veel goeds. Ze willen morgen een aparte damesstart hebben. Dit zal de eerste keer zijn, want normaal is de start altijd gezamenlijk met de heren. Zelf ben ik er geen voorstander van, maar we zullen het morgen moeten ondervinden. Het voordeel is dat als je met de heren meerijdt je veel sneller klaar bent en dat is toch wel lekker als je 200 moet rijden. Een nadeel is natuurlijk dat er heren opgeofferd kunnen worden om vrouwen “gemakkelijk” aan de finish te brengen en dat als je de snelheid niet aankunt je er ook echt af ligt. Een valpartij is dan “doodelijk”, als vrouw zul je dan niet zomaar even terug rijden naar een herenpeloton. Ineens zie ik toch veel meer voordelen dan nadelen, maar ik ben nog steeds erg benieuwd morgen. We zullen om 8.05 starten, 5 minuten achter de heren.
Vandaag heb ik nog even 3 kleine rondjes geschaatst, het ging erg slecht! Mijn benen deden nog zeer van de wedstrijd van gisteren, maar een slechte generale is een goede repetitie!
Verwachtingen voor de 200 km.
Om heel eerlijk te zijn heb ik denk ik te weinig op de fiets gezeten, na de blessures. Mijn langste duurrit was 3 uur, de toch van morgen zal tussen de 6 en de 7 uur gaan duren…wel ben ik blij dat het op het kleine meer is, want dan kom je elke ronde publiek tegen, wellicht dat die mij door de rondes heen kunnen schreeuwen. Als het weer zo blijft, dan denk ik ook dat het super zwaar gaat worden en dat er weinig zullen finishen. Verder verwacht ik dat Elma de Vries gaat winnen voor Maria Sterk en Lieke Splinter.
Zaterdag 2 februari 2008
The day of the Alternatieve Elfstedentocht…
5.30 wekkertje…anderhalve stokbrood, twee danoontjes (geen drinken, moet ik te vaak plassen) naar binnen en weer terug op bed. 7.00 uur wekkertje, douchen, pak aan, transponder niet vergeten (mijn ergste nachtmerrie). Niet infietsen vandaag, wat moet ik nou voor 200 km. infietsen? 7.30 uur naar het ijs. Het regent en op de baan ligt een laag water, schaatsen aan, handtekening zetten bij de start, nog een keer de veters aansnoeren en naar de start. Ik sta achteraan en wordt er gelijk op gewezen dat ik vooraan hoor te staan om weg te sprinten…nee dit keer niet, ik wil rustig aan beginnen!
Tijdens de eerste 100 waren er genoeg aanvallen en uiteindelijk was het de nieuwe Nederlands Kampioen die de schaatsen nam en zo’n 50 km. alleen doorreed. Ze kreeg maximaal een voorsprong van bijna 3 minuten. Uiteindelijk gaf ze het op, waarop er een nieuwe groep wegreed en daaruit bleef alleen Marleen Elsgeest vooruit. Ze kreeg meer dan 5 minuten op het peloton, waar ze nog 4 ploeggenotes in had zitten die de boel goed onder controle hadden. Er werd niet echt meer gereden, wel waren er veel aanvallen om weg te komen, maar niemand lukte het om weg te komen, tot frustratie van onder meer Mariska Huisman en Mireille Reitsma. Ik zat na 110 km. er al behoorlijk doorheen, maar dacht dat de anderen dat ook wel moesten zitten. Door de tempowisselingen werd het een slopende wedstrijd, waarin de winares al vast stond. Daarachter was het kijken en werd er gelijk gereageerd op ontsnappingen. Mentaal is het zwaar als je nog 90 km. moet, maar ik wilde ook niet onderdoen voor de rest. Voor mij zou het natuurlijk al geweldig zijn om alleen al uit te rijden. Met nog 3 ronden op het rondebord zat ik de hele tijd achterin de groep, was blij dat ik er nog bij zat en het aftellen was nu echt begonnen. Hierna nog maar twee en dan de bel…daar verlang je dan ook echt naar. De bel ging en we moesten nog 10 km., 190 km. gehad dus. Er reden nog zo’n 20 dames, het kon nog alle kanten op alleen had de koploopster nog steeds 5 minuten voorsprong. Er werd in de laatste ronde nog hard doorgereden door o.a. de ploeg van BTN de Haas/Landjuweel die er nog knap met drie dames bijzaten. Ik reed achterin en zat er behoorlijk door, maar toch merkte ik ook dat ik vrij makkelijk nog de tempoversnellingen aan kon. Ik kon goed versnellen en dus wilde ik nog wat voor het laats bewaren.
Na een aanval viel het stil voorin. Ik kwam van achteren en het leek wel alsof ik gelanceerd werd. Ik kon zo doorrijden naar voren en op het moment dat ik achterom keek had ik een gat. Niemand kwam achter me aan en dus versnelde ik nog een keer. Ik zette volle bak aan en hoorde mijn vader langs de kant roepen “Kop op Jo, nu kun je niet meer terug, volle BAKKKK!!!”. Beide armen los, nog zo’n 4 km., ik keek om, het gat groeide en in de één na laatste bocht, waar ik zo hard aangemoedigd werd dat ik het niet meer uit handen wilde geven. Het was inmiddels hard gaan regenen en het deed echt zeer aan mijn gezicht, maar het verschil met het peloton was in korte tijd opgelopen naar 30 seconden. Ik zag Mireille Reitsma op kop sleuren en dacht even dat ik het niet ging reden, Ik vroeg de auto die naast me reed nog een keer naar wat het verschil was “groot gat” riep de man achterin, hoever is het nog vroeg ik hem “nog een kilometer!!!”. Toen ik in de laatste korte lus zat en uiteindelijk de laatste, zeer slechte bocht, doorreed wist ik het zeker!!!! WHAHAHAHA….nog één keer kijken of het echt waar was…ze waren echt ver achter. Ik had er keihard voor moeten rijden en had al vaak alleen naar de streep willen rijden, daar droom je gewoon van… Als winnares is het natuurlijk helemaal geweldig, maar voor mij was dit een zeer grote overwinning en dus vierde ik het ook maar zo. Een high-five met mijn vader, die 400 meter voor de finish stond, nog de laatste aanmoedigingen van Bedumers langs de kant en met mijn handen in de lucht kwam ik over de finish en de Sjoerd Valkenburg was de eerste die ik om de nek vloog. Ik voelde me ineens helemaal niet moe en had helemaal niet het idee dat ik 200 had gereden. Nick vloog ik om de nek en daarna waren er ineens allemaal bekenden die me om de nek vlogen. Dit was zo geweldig mooi…ik 2e op een 200 km. het blijft ongelofelijk, maar toch waar!
’s Avonds nog even een klein feestje gevierd en en op tijd op bed, morgen om 6.30 uur willen we weer terug naar huis, want er moet maandag weer gewerkt worden!
Terugblik
Wat ik niet voormogelijk had gehouden is toch gebeurd. Waarschijnlijk is mijn lichaam door alle verplichte rust eens helemaal goed uitgerust! Het begon natuurlijk al mooi met een 3e plek in de Aart Koopmans Memorial, waarna 2x een 5e plek op de criteriums en nog eens een 2e plek op de Alternatieve Elfstedentocht. Mijn seizoen is in één week helemaal goed gemaakt! Kortom, twee weken om niet snel te vergeten!
